Tutoyeren

Let op: Tweakers stopt per 2023 met Tweakblogs. In dit artikel leggen we uit waarom we hiervoor hebben gekozen.

Door Technomania op maandag 26 december 2016 15:15 - Reacties (56)
Categorie: -, Views: 6.008

Als eerste de beste wensen voor alle Mede-Tweakers.

Nouja, zoals de titel al zegt, Tutoyeren oftewel jijen en jouwen.

Wat is jullie mening daarover? Zelf ben ik vrij ouderwetsch opgevoed en ik spreek altijd mensen aan met U of Uw...Behalve vrienden en "duidelijk"-jongeren dan uiteraard.

Waarom ik erover begin? Gisteren als traditie mijn verjaardag gevierd bij mijn vader en daar lekker gezeten. Mijn maatje weet dat ook en onverwacht zat hij daar al op de bank toen ik binnenstapte.

Maar m'n maatje noemde mijn vader bij zijn voornaam. Het was Je en Jij en daar zat ik me zo mateloos aan te irriteren. Goed,, we zijn volwassen, mijn vader heeft er geen moeite mee en ik kan niet van m'n maatje verwachten dan hij "de vader van Technomania", of meneer Bakker zegt als hij er geen problemen mee heeft. Maar spreek die beste man wél aan met U of Uw.

Zelfde met kleine kinderen die hun ouders bij hun voornaam aanspreken. Ik vind het tenenkrommend.
Heb het vroeger ook éénmaal geprobeerd bij mijn vader en ik kreeg schoenmaat 51 tegen me reet met de mededeling dat er maar één in de wereld was die hem papa mocht noemen en dat moest ik ook doen. Ben benieuwd hoe Mede-Tweakers met kinderen erover denken

Mijn beleefdheid heeft mij bijna een baan gekost. Ik bleef maar U en Uw tegen mij werkgever zeggen terwijl hij dat niet wou. Hij dacht echt dat ik hem aan het dissen was maar ik heb het motto U betaald mijn salaris en U zorgt dat ik werk heb. Het is tijdens een functioneringsgesprek ter sprake gekomen.
en het gelukkig kunnen uitleggen.

Dan is er in mijn geval ook nog een keerzijde. M'n vader spreek ik zo goed als altijd aan met Pap maar als we dan samen in de kroeg staan dan kan het zomaar zijn dat ik vraag "Hej oud Lust U er nog een om het af te leren..

Vader van een ander maatje spreek ik altijd aan met Bromsnor..Ook niet netjes, maar het is nog altijd U.

Op wiki staat het mooi omschreven. Waarschijnlijk beter dat bovenstaand gebrabbel

Het tutoyeren geldt in bepaalde gevallen als onbeleefd. Hoe zwaar dit wordt opgevat is echter van vele factoren afhankelijk, de positie van de spreker en aangesprokene en het verschil in stand of rang, de omstandigheden waaronder het contact plaatsvindt en het doel van het contact, de omstandigheid dat de aangesprokene merkt dat de spreker onopzettelijk de verkeerde aanspreekvorm gebruikt, bijvoorbeeld omdat hij de taal nog niet goed kent.

Voor de aangesprokene zullen hartelijkheid en vriendelijkheid mogelijk zwaarder wegen dan protocol.

bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Tutoyeren

Ben benieuwd

02-'17 Sneeuw
07-'16 Koerend, Tsjilpend en Kwetterend geluk...

Reacties

Door Lye, maandag 26 december 2016 15:25

Even in het midden latende wat mijn mening over het aanspreken van mensen is, vind ik het persoonlijk zeer tenenkrommend dat u blijkbaar vindt dat iedereen of de koning, of God is (link)

Door Technomania, maandag 26 december 2016 15:33

Lye schreef op maandag 26 december 2016 @ 15:25:
Even in het midden latende wat mijn mening over het aanspreken van mensen is, vind ik het persoonlijk zeer tenenkrommend dat u blijkbaar vindt dat iedereen of de koning, of God is (link) .

Ok. Dat wist ik niet. Zo leer je nog eens wat.

Ga Blog niet aanpassen. Zal er in mijn eventuele blog wel rekening houden.

Bedankt

Door grimson, maandag 26 december 2016 15:37

Neem ali b naar de toenmalige Koningin Beatrix premier Balkenende als voorbeeld. .. tenenkrommend.............
Ik ben ook zo opgevoed en eenmaal in je zit het er altijd in.

[Reactie gewijzigd op maandag 26 december 2016 15:39]

Door SpoekGTi, maandag 26 december 2016 15:40

Hier een Tweaker met 2 koters in opvoeding:

Regel 1: Je noemt Papa hoe jij het wilt. Papa, Pa, Pap of mijn voornaam of later als de puberteit begint noem je me ouwe. Maar U hoeft niet.
Regel 2: Andere OUDERE mensen spreek je aan met U of Mijnheer/Mevrouw.
Regel 3: 2 woord spreken mag is optioneel, Ja meneer of in ieder geval Ja Ja (2 woorden he)

Mijn vriendin is anders opgevoed, die zegt bijvoorbeeld wel u tegen haar ouders, ik zeg wel u tegen mijn schoonouders, maar gebruik ook veel gewoon de voornaam.

Ik heb altijd tegen leraren etc gewoon u gezegd. Maar goed tegen zoals je al aangeeft verschilt het per spreker, aangesprokene en welke band je met die persoon hebt of niet.

Door Hahn, maandag 26 december 2016 15:48

Ik vind het mooi dat je zelf dit zegt:

Mijn beleefdheid heeft mij bijna een baan gekost. Ik bleef maar U en Uw tegen mij werkgever zeggen terwijl hij dat niet wou.

Voor mij geeft het toch wel aan dat het 'probleem' vooral bij jou ligt

Zelf zeg ik tegen mensen die ouder zijn dan ik zelf, die ik niet ken of waar ik niet mee geassocieerd ben, meestal ook wel 'u' om niet onbeleefd te zijn. Maar je ergeren aan dat een vriend je vader met 'je' aanspreekt vind ik wel een ander uiterste.

Door Technomania, maandag 26 december 2016 15:51

grimson schreef op maandag 26 december 2016 @ 15:37:
Neem ali b naar de toenmalige Koningin Beatrix premier Balkenende als voorbeeld. .. tenenkrommend.............
Ik ben ook zo opgevoed en eenmaal in je zit het er altijd in.

Dat denk ik ook ja. Denk ook dat het in de tijd dat je geboren bent van invloed is. Bij mij in de basisschool in een grijs verleden zag je het tutoyeren een beetje opkomen. Veel van mijn leeftijdsgenootjes hebben dezelfde ideeën als mij

SpoekGTi schreef op maandag 26 december 2016 @ 15:40:

Ik heb altijd tegen leraren etc gewoon u gezegd. Maar goed tegen zoals je al aangeeft verschilt het per spreker, aangesprokene en welke band je met die persoon hebt of niet.

Dat was bij ons op school ook zo raar. Sommige leraren spraak je aan met juf/meester voornaam, en anderen met juf/meester achternaam (en uiteraard met u)

Door Cio, maandag 26 december 2016 15:52

'U' is echt iets geworden voor (zeer)formele omgevingen en zeer conservatieve gezinnen, hoewel ik ook nog één setje 60 plussers ken waarvan de volwassen kinderen 'U' zeggen. Hun partners overigens niet.

Op het werk is 'u' vaak uit den boze. Statusverschil uitdrukken is een faux-pas op veel plekken, omdat het samenwerking in de weg staat. Niet heel vreemd volgens mij, gelijkheid is een steeds belangrijker wordend punt in onze samenleving, die juist steeds meer verschillen kent.

Artsen, agenten, docenten: alles met autoriteit in hun setting, dan kan je nog openen met 'u'. Maar vaak genoeg werkt het niet. Op scholen zie je ook dat een achternaam gebruiken tegen de leraar verplicht is, maar iedereen wel tutoyeert. Je kan er over zeggen wat je wil, maar het leert kinderen wel respectvol te zijn zonder zich onderdanig op te moeten stellen.

TLDR - Verschillen in stand of rang zijn achterhaald, tenzij het om een officiële functie gaat. De ongelijkheid die je insinueert met 'u' kan juist kwetsend zijn als je er aan vast blijft houden, behandelt jouw baas je soms niet goed?

[Reactie gewijzigd op maandag 26 december 2016 15:53]

Door Technomania, maandag 26 december 2016 15:53

Hahn schreef op maandag 26 december 2016 @ 15:48:
Ik vind het mooi dat je zelf dit zegt:

[...]

Voor mij geeft het toch wel aan dat het 'probleem' vooral bij jou ligt

Zelf zeg ik tegen mensen die ouder zijn dan ik zelf, die ik niet ken of waar ik niet mee geassocieerd ben, meestal ook wel 'u' om niet onbeleefd te zijn. Maar je ergeren aan dat een vriend je vader met 'je' aanspreekt vind ik wel een ander uiterste.

Mijn vader en mijn maatje hebben dus niet samen op de basisschool gezeten.

Door Technomania, maandag 26 december 2016 15:57

Cio schreef op maandag 26 december 2016 @ 15:52:
'U' is echt iets geworden voor (zeer)formele omgevingen en zeer conservatieve gezinnen, hoewel ik ook nog één setje 60 plussers ken waarvan de volwassen kinderen 'U' zeggen. Hun partners overigens niet.

Mijn vader is 74. Ik ben 38, dus daar voldoe ik wel aan

Door Hahn, maandag 26 december 2016 16:11

technomania schreef op maandag 26 december 2016 @ 15:53:
[...]

Mijn vader en mijn maatje hebben dus niet samen op de basisschool gezeten.

Ik had het enkel over wat ik doe, wat een ander doet moet 'ie helemaal zelf weten. Dus je kan niet mijn woorden tegen me gebruiken

Door Cio, maandag 26 december 2016 16:39

technomania schreef op maandag 26 december 2016 @ 15:57:
[...]

Mijn vader is 74. Ik ben 38, dus daar voldoe ik wel aan

Let wel: de partners uit mijn voorbeeld dus niet (meer). Kortom, de verwachting dat ook anderen 'u' tegen je ouders zeggen is wellicht niet helemaal op z'n plaats.

Verbaas me nog wel het meeste over het 'u' tegen je baas. Wat moet die vent zich ongemakkelijk voelen als één dertigplusser zo'n afstand neemt...

[Reactie gewijzigd op maandag 26 december 2016 16:40]

Door Technomania, maandag 26 december 2016 16:54

Cio schreef op maandag 26 december 2016 @ 16:39:
[...]

Let wel: de partners uit mijn voorbeeld dus niet (meer). Kortom, de verwachting dat ook anderen 'u' tegen je ouders zeggen is wellicht niet helemaal op z'n plaats.

Verbaas me nog wel het meeste over het 'u' tegen je baas. Wat moet die vent zich ongemakkelijk voelen als één dertigplusser zo'n afstand neemt...

Daar zit ik dus mee, Ik kan het ook niet verwachten...Of misschien toch ook weer wel.

Denk dat ik gewoon ouderwets ben en er mee zal moeten leren leven...(of er wat aan ga doen, maar dat is onmogelijk)

Door Cio, maandag 26 december 2016 17:19

technomania schreef op maandag 26 december 2016 @ 16:54:
[...]
Daar zit ik dus mee, Ik kan het ook niet verwachten...Of misschien toch ook weer wel.

Jij kan het zeker niet verwachten. Je ouders wellicht, maar dit is toch echt niet iets waar je je druk om moet maken, tenzij je ouders bij jou gaan klagen dat je vrienden hen niet met aanspreken zoals ze willen.

Denk dat ik gewoon ouderwets ben en er mee zal moeten leren leven...(of er wat aan ga doen, maar dat is onmogelijk)

Ouderwets is niet de juiste term gezien je leeftijd, want tutoyeren is als sinds jouw pubertijd de normaalste zaak van de wereld. Aangezien je aangeeft dat het voor jou 'onmogelijk' is er wat aan te doen, wek je de indruk dat er een dieper probleem zit.

Wellicht eens met je ouders praten over de mogelijkheid om hen ook met 'jij' aan te spreken, zodat je dit consequent kan doen in iedere situatie waar je respect wil tonen. Taalgebruik aanpassen aan de situatie is niet voor iedereen even makkelijk en je ouders kunnen daar wellicht bij helpen!

Door i-chat, maandag 26 december 2016 18:16

als ik iemand zoals u tegen kom en u blijkt ouder dan ik al is het 20 jaar, dan kunt u maar beter niet met jijen en jouwen beginnen want, als naar uw mening er een verschil zit in iemands leeftijd en diens aanzin en/of verschuldigd respect, dan heeft u bij voorbaat uw recht op tutoyeren bij mij al verspeeld.

anderen zullen overigens merken dat ik je en jij prima kan verstouwen mits in een correcte context, zo zal ik prima reageren op: wat kan ik voor JE doen, maar hoef je echt niet aan te komen met hè? of wat moet je?

wat ik vooral tenenkrommend vind is dat er ano nu nog steeds mensen zijn die vinden dat ze respectabel zijn vanwege hun hoge leeftijd, want laten we eerlijk zijn, zo'n horkerige bejaarde die met zijn wandelstok loopt te zwaaien om zich een plaatsje in de bus te verwerven maar het fatsoen niet heeft je er netjes naar te vragen, kan van mij net zo goed de P krijgen als de zwangere vrouw die roept, he tyf es op zie je nie dak zwanger ben ofsow!

u snapt mogelijk wel waar ik naar toe wil, respect is meer dan een woordtje u! dankuwel!

Door Jantje2000, maandag 26 december 2016 19:38

Ik vind het soms inderdaad ook gewoon raar dat kinderen tegen de vader en moeder met jij en jou spreken. Ik zelf ben opgevoed altijd u te moeten zeggen en ik vind het ook gewoon raar dat ze iedereen gewoon bij de naam aanspreken.

Door edeboeck, maandag 26 december 2016 21:29

Hier in België (Vlaanderen) zit het anders in elkaar: we gebruiken enkel "u" in formelere situaties... ouders van vrienden aanspreken met "mijnheer" of "mevrouw" tenzij je hen goed kent, dan is de voornaam helemaal geen probleem.
Leraren worden in het algemeen aangesproken als "mijnheer"/"mevrouw" (tenzij kleuterschool en lagere school waar "meester X"/"juf Y" gebruikelijk is - met X en Y de voornaam).

SpoekGTi schreef op maandag 26 december 2016 @ 15:40:
(knip)Regel 3: 2 woord spreken mag is optioneel, Ja meneer of in ieder geval Ja Ja (2 woorden he) :)(knip)

Zelf zie ik "ja ja" (ondanks de twee woorden

) niet als beleefd... ik verwachten van mijn zonen dan ook iets meer stijl

... een "ja, graag" of een "neen, dank u" klinkt toch net wat mooier.

Mijn zonen spreken me aan met "papa", "pap" of iets van die strekking... op mijn voornaam (doen ze intussen enkel om mij te plagen) reageer ik niet (omdat ik dat van hen niet graag hoor)... maar "u" verwacht ik van hen écht niet... en ik ken niemand in mijn kennissenkring waar dat wel zo is.

Uiteraard is veel een persoonlijk invulling van een vrij algemeen aanvaarde (vagere) regel...

Door Alexji, maandag 26 december 2016 21:31

Ik ben er wel mee opgevoed maar spreek niemand meer aan met u. Ouderwetse onzin. We zijn allemaal gelijk, of je nou 140 bent en al 100 jaar het land regeert of iemand van 20 bent. Als je daar last van hebt, dan heb je pech.

Soort van respect afdwingen vind ik dat altijd als mensen aandringen op u-gebruik.
Nog nooit last van gehad gelukkig in mijn carrière.

[Reactie gewijzigd op maandag 26 december 2016 21:32]

Door Snake, maandag 26 december 2016 23:06

edeboeck schreef op maandag 26 december 2016 @ 21:29:
Hier in België (Vlaanderen) zit het anders in elkaar: we gebruiken enkel "u" in formelere situaties... ouders van vrienden aanspreken met "mijnheer" of "mevrouw" tenzij je hen goed kent, dan is de voornaam helemaal geen probleem.
Leraren worden in het algemeen aangesproken als "mijnheer"/"mevrouw" (tenzij kleuterschool en lagere school waar "meester X"/"juf Y" gebruikelijk is - met X en Y de voornaam).

[...]
Zelf zie ik "ja ja" (ondanks de twee woorden ) niet als beleefd... ik verwachten van mijn zonen dan ook iets meer stijl ... een "ja, graag" of een "neen, dank u" klinkt toch net wat mooier.

Mijn zonen spreken me aan met "papa", "pap" of iets van die strekking... op mijn voornaam (doen ze intussen enkel om mij te plagen) reageer ik niet (omdat ik dat van hen niet graag hoor)... maar "u" verwacht ik van hen écht niet... en ik ken niemand in mijn kennissenkring waar dat wel zo is.

Uiteraard is veel een persoonlijk invulling van een vrij algemeen aanvaarde (vagere) regel...

Belgie heeft wel nog steeds 'ge' in de spreektaal, een pak beter als het kleinerende 'je' wat tegenwoordig hier wordt gebruikt. Verschrikkelijk.

Door MrXzombie, maandag 26 december 2016 23:12

Volledig eens met Alexji, ieder mens is gelijk dus onzin om mensen met u aan te spreken. Als iemand van mij verwacht dat ik diegene met u ga aanspreken is diegene de conversatie niet waard.

Door Chief, dinsdag 27 december 2016 02:21

Ten eerste: nog gefeliciteerd met je verjaardag Guido! Onze verjaardagen liggen niet ver van elkaar

Het is persoonlijk hoe je je ouders aanspreekt. Daar is hij/zij mee opgegroeid en opgevoed. Onze kinderen hoeven ons niet met u aan te spreken maar voornaam is ook niet de bedoeling. Naar buiten toe spreken ze ouderen gewoon aan met u. Punt.

Wat betreft: iedereen is gelijk..... Daar kan ik het gewoon niet mee eens zijn. Iemand aanspreken met u is een vorm van respect en respect voor elkaar is toch al tanende in de maatschappij. Ik ga niemand dwingen om mij met u aan te spreken maar als ik een oudere aanspreek dan doe ik dat toch uit respect danwel beleefdheid.

Door i-chat, dinsdag 27 december 2016 07:36

Chief schreef op dinsdag 27 december 2016 @ 02:21:

Wat betreft: iedereen is gelijk..... Daar kan ik het gewoon niet mee eens zijn. Iemand aanspreken met u is een vorm van respect en respect voor elkaar is toch al tanende in de maatschappij. Ik ga niemand dwingen om mij met u aan te spreken maar als ik een oudere aanspreek dan doe ik dat toch uit respect danwel beleefdheid.

ik zou wel graag eens weten wat iemand ouder dan jij dan voor respect verdient, is het omdat hij fout was in de oorlog, omdat ie zijn vrouw sloeg toen ze nog leefde, is het omdat ie je anders met zijn rollator omver rijdt of omdat ie met zijn mede-bejaarden in de weg staat in het winkelcentrum om de hoek en weigert aan de kant te gaan als jij er met je boodschappenkar langs wilt, gewoon omdat je jonge benen hebt en wel een blokje om kunt lopen?

en welk respect ben je dan die 17 jarige verschuldigd die met 12 al zijn universitaire graad had en inmiddels al 3 medicijnen voor ebola heeft bedacht. 35 jarige op een knie als hij in één klap die ziekte heeft uitgeroeid?

Is door de maatschappij opgelegde nederigheid echt gelijk aan respect?

het antwoord lijkt me duidelijk, de enige keer dat ik iemand met u aanspreek is als ik hem of haar uit naam van zijn of haar functie aanspreek, zoals de rechter, de agent, de gemeente secretaris, of uit naam van mijn functie, de directeur van een groot bedrijf, de klant, de zakenpartner (als die er behoefte aan heeft).

de rest van de tijd spreek ik netjes met 2 woorden, ook al is nimmer een van die twee het woordje u...

Door rob079, dinsdag 27 december 2016 08:58

Zoals met veel dingen hangt het allemaal af van de sociale omstandigheden en het moment. Of je voor of tegen het koningshuis bent doet er niet toe, ook al is hij veel jonger dan ik zou ik onze Willem-Alexander altijd met 'u' aanspreken, dat heeft te maken met respect. Maar ook de agent, de onbekende die ik de weg vraag, de persoon achter de kassa bij de Appie, zij zijn 'u' voor mij, zij verlenen mij een dienst. Het kind dat mij als ik bij kennissen ben een koekje aanbiedt is weer 'je'...

Vrienden en vriendinnen van mijn dochters die ik ken zeggen 'je' en noemen me bij mijn voornaam (waar ik overigens wel even aan moest wennen). Mijn dochters zeggen 'je' tegen mij, maar geen voornaam, zij zijn de enige twee ter wereld die mij papa mogen noemen.

Het is een kwesttie van aftasten, nogmaals: Het moment en de omstandigheden hebben ook veel invloed. En belangrijkste van alles: Elkaar in elkaars waarde laten en gunnen. Als iemand er waarde aan hecht, hoeveel moeite is het dan om 'u' of juiste 'je' te gebruiken?

[Reactie gewijzigd op dinsdag 27 december 2016 09:01]

Door Thalaron, dinsdag 27 december 2016 09:03

Ik gebruik "U" eigenlijk alleen op mijn werk richting klanten.

Verder vind ik het erg krampachtig hoe sommige mensen ermee omgaan. Mijn oma wilde niet eens met "U" aangesproken worden omdat zij, net als ikzelf, van mening is dat iedereen gelijk is.

Zoals zij het altijd mooi zegt gaat het om hoe de rest van je communicatie is en hoe je het bedoeld. Liever "Ik hou van je" dan "Ik haat u"

Het is overigens niet dat ik privé nooit "U" gebruik. Wanneer iemand mij zodanig aanspreekt zal ik het uit automatisme zelf ook gebruiken. Begint iemand met jij zal ik, ook wanneer die andere persoon 102 jaar ouder is dan mij, gewoon met je/jij/jouw terug spreken. Indien die persoon dan van mening is dat ik respectloos ben dan is dat zijn probleem en niet die van mij.

Door Wailing_Banshee, dinsdag 27 december 2016 09:27

Onbekenden spreek ik altijd aan met "u" (ongeacht leeftijd, alleen kinderen niet). Als ze aangegeven dat ik ze wel met "je" en "jij" mag aanspreken doe ik dat.

Thuis hoefden we nooit iemand (van de familie dan!) me u aan te spreken. Ook ooms, tantes, opa's en oma's niet. Alleen de broers en zussen van mijn opa's en oma's spraken we met u aan (maar die zagen we dan ook niet zo heel erg vaak) en natuurlijk de ouders van mijn opa en oma (ja, die zijn ook pas op hoge leeftijd overleden). Ik keek dan ook vreemd op toen mijn partner zijn ooms en tantes dus wel met u aansprak

En ik heb mijn neefje ooit eens gezegd dat ik absoluut niet tante genoemd wil worden! Klinkt zo vreselijk oud

(onbeschaamde vlegel doet dat natuurlijk dan expres

)

Door jbdeiman, dinsdag 27 december 2016 09:35

Als ik mijn schoonouders steevast met "u" aan zou spreken, zou ik er per direct uitgezet worden..

Zonder dollen, het heeft voor mij vooral met de andere persoon te maken en hoe die erin staat. Begin gewoon (keurig, bij ouderen en onbekenden van ongeveer eigen leeftijd) met u, en stel evt. de vraag of je mag tutoyeren. (of versimpeld, of je en jij gebruikt mag worden in plaats van u)
Ik vind het gebruik van je/ jij vooral te maken hebben met het gevoel, dit probeer ik hieronder uit te leggen:
- Door u te zeggen geef je aan dat je de ander respecteert, zij het omdat hij/ zij je meerdere is (dit kan in leeftijd, maar ook in de zakelijke sfeer zijn)
- Echter: wil je een gesprek voeren op "gelijk niveau" dan vind ik het niet prettig om dan de u vorm te gebruiken. Het "u" gebruik voelt daarbij alsof de ander belangrijker wordt geacht en de mening al snel zwaarder telt.

Zakelijk gezien spreek ik mijn baas, die zelf aangeeft dat hij gewoon werknemer is, maar dan met een andere functie, dus ook gewoon aan met "je".

Misschien heeft dit ook wel te maken met dat we in het "Oosten" van Nederland zitten, ik heb wel eens het gevoel dat het hier vooral andersom gebeurt, dus met je aanspreken en als iemand u genoemd wil worden, ze dit aan moeten geven.

Door Technomania, dinsdag 27 december 2016 10:37

Ook ik verwacht niet van anderen dat ze mij met u aanspreken, liever niet niet zelfs want zoals hierboven al staat "oud voelen".

Maar in mijn geval zal het een soort mid-life crisis zijn. Zit nu op de leeftijd dat ik steeds minder u hoef te zeggen maar juist anderen mij met u aanspreken.

Door Skyrunner, dinsdag 27 december 2016 10:45

Mij is altijd geleerd vreemden met 'u' aan te spreken, met name als dit hogergeplaatsten op werk zijn en al helemaal ouderen.

In het grijze verleden had ik eens contact met een verzekeringsagent, hoewel contact, het was meer een argument. Ik kende de beste man niet, maar hoe meende toch mij maar te mogen tutoyeren en dat ook nog op een zeurderige toon te doen alsof we al jaren kende en hij mij de les aan het lezen was.

Nu heb ik an sich totaal geen moeite met tutoyeren mijn kant op, maar even de rollen omdraaiende zou ik als agent een klant altijd met 'u' aanspreken (stukje professionele beleefdheid).

Ik sloot het gesprek dan ook af met "JIJ tutoyeert mij niet, begrijpen wij elkaar?" en daarmee eindigde het gesprek. En nee, ik voel me geen God of wat dan ook.

Maar het is grappig, en mooi, om te zien hoe zulke ogenschijnlijk kleine woorden zo'n grote impact kunnen hebben, afhankelijk situatie.

[Reactie gewijzigd op dinsdag 27 december 2016 10:51]

Door Sissors, dinsdag 27 december 2016 12:51

Zelfde met kleine kinderen die hun ouders bij hun voornaam aanspreken. Ik vind het tenenkrommend.
Heb het vroeger ook éénmaal geprobeerd bij mijn vader en ik kreeg schoenmaat 51 tegen me reet met de mededeling dat er maar één in de wereld was die hem papa mocht noemen en dat moest ik ook doen. Ben benieuwd hoe Mede-Tweakers met kinderen erover denken

Ik ben er 100% zeker van deze al eerder een keer te hebben gelezen. Dus is die van iemand anders gejat, is dit een terugkerende rant van je, of is dat toeval?

Ik sloot het gesprek dan ook af met "JIJ tutoyeert mij niet, begrijpen wij elkaar?" en daarmee eindigde het gesprek. En nee, ik voel me geen God of wat dan ook.

Ah nu begrijp ik ineens dat respectvolle waar degene die 'u' willen hebben het over hebben...

Bij mijn huidige werkgever (multinational) heb ik bij mijn sollicitatie mail 'u' gebruikt. Daarna te horen gekregen dat dat niet nodig was, en vervolgens ook nooit meer op mijn werk gebruikt. Oké granted, veel mails zijn in het Engels, dus dan heb je dat hele onderscheid niet. Maar dan alsnog gaat alles op voornaam basis en worden titels niet gebruikt. (Behalve soms met sommige Aziaten omdat ik er niet achter kan komen wat nou de voornaam is).

Ook toen ik nog op de universiteit werkte en assisteerde bij practica, zo irritant die eerstejaars die op de middelbare school geïndoctrineerd zijn om iedereen die lesgeeft met 'u' aan te spreken. Gelukkig is na het eerste jaar dat wel weer eruit gehaald, ik vind het verschrikkelijk irritant met 'u' te worden aangesproken.

Voor mij zijn er twee opties: Je ziet 'u' gewoon als de aanspreekvorm van oudere personen. Volgens mij ben je dan een beetje ouderwets, maar oké. Of je ziet 'u' als aanspreekvorm voor extra respect. Die zal er tegenwoordig vaak genoeg niet op zitten te wachten, maar oké. Echter als dit het geval is, moet je of iedereen ermee aanspreken, of 'speciale' mensen (zoals die brandweerman die net je kat uit de boom heeft gehaald). Maar dan moet je niet op leeftijd gaan baseren, ik zie niet in waarom iemand van 40 meer respect verdient dan het kassameisje bij de AH.

Door Anoniem: 289295, dinsdag 27 december 2016 14:16

Mijn beleefdheid heeft mij bijna een baan gekost. Ik bleef maar U en Uw tegen mij werkgever zeggen terwijl hij dat niet wou. Hij dacht echt dat ik hem aan het dissen was maar ik heb het motto U betaald mijn salaris en U zorgt dat ik werk heb.

Dat heeft helemaal niks met beleefdheid te maken maar duidt op een gebrek aan aanpassingsvermogen. Als bij herhaling wordt aangegeven dat jouw gedrag afwijkt van de norm binnen de organisatie, dan kun je je daar onder het mom van "beleefdheid" niks van aantrekken, maar volgens mij ben je dan gewoon onbeschoft bezig.

Door JerX, dinsdag 27 december 2016 15:11

Je ouders bij voornaam noemen vond ik vroeger maar raar, het is maar hoe je opgevoed bent. Mijn vrouw noemt haar ouders bij voornaam en niet mama of papa.

Vrienden van mijn ouders noem ik ook bij voornaam of je

Het ligt denk aan een paar factoren wanneer je u of je gebruikt:
- de status
- leeftijd
- vriendschapsband kind

In ieder geval met irritaties lost je niks op

Gewoon bij je neer leggen of aangeven dat je er niet van gediend bent.

Door ShellGhost, dinsdag 27 december 2016 15:34

Ik begin altijd met u en hoor vanzelf wel of het voortaan tutoyeren kan of niet.
Dit heeft me meerdere keren een baan/project opgeleverd omdat andere kandidaten deze omgangsvorm niet beheerste.
Ik vind dit zeker niet ouderwets maar getuigen van een goede opvoeding en bijbehorend respect naar "oudere" mensen dan jij.

Door Technomania, dinsdag 27 december 2016 15:40

Lauwrence schreef op dinsdag 27 december 2016 @ 10:45:
Mij is altijd geleerd vreemden met 'u' aan te spreken, met name als dit hogergeplaatsten op werk zijn en al helemaal ouderen.

Maar het is grappig, en mooi, om te zien hoe zulke ogenschijnlijk kleine woorden zo'n grote impact kunnen hebben, afhankelijk situatie.

Mooi verwoord $_/-\o_$ Denk dat we op een lijn liggen.

[quote]Sissors schreef op dinsdag 27 december 2016 @ 12:51:
[...]

Ik ben er 100% zeker van deze al eerder een keer te hebben gelezen. Dus is die van iemand anders gejat, is dit een terugkerende rant van je, of is dat toeval?

Kan je garanderen dat ik deze tekst gewoon heb getypt. Heb een soort verhaal eens op Partflock vermeld, misschien op tweakers ergens.

[...]

Ah nu begrijp ik ineens dat respectvolle waar degene die 'u' willen hebben het over hebben...

Voor mij zijn er twee opties: Je ziet 'u' gewoon als de aanspreekvorm van oudere personen. Volgens mij ben je dan een beetje ouderwets, maar oké. of 'speciale' mensen (zoals die brandweerman die net je kat uit de boom heeft gehaald). Maar dan moet je niet op leeftijd gaan baseren, ik zie niet in waarom iemand van 40 meer respect verdient dan het kassameisje bij de AH.

Dan ben ik idd ouderwets.

dr0ptheb0mb schreef op dinsdag 27 december 2016 @ 14:16:
[...]

Dat heeft helemaal niks met beleefdheid te maken maar duidt op een gebrek aan aanpassingsvermogen. Als bij herhaling wordt aangegeven dat jouw gedrag afwijkt van de norm binnen de organisatie, dan kun je je daar onder het mom van "beleefdheid" niks van aantrekken, maar volgens mij ben je dan gewoon onbeschoft bezig.

En als zoiets nou met de paplepel is ingegoten? Dan is het idd een gebrek aan aanpassingsvermogen, maar zeker niet onbeschoft.

[Reactie gewijzigd op dinsdag 27 december 2016 15:50]

Door Technomania, dinsdag 27 december 2016 15:49

JerX schreef op dinsdag 27 december 2016 @ 15:11:
Je ouders bij voornaam noemen vond ik vroeger maar raar, het is maar hoe je opgevoed bent. Mijn vrouw noemt haar ouders bij voornaam en niet mama of papa.

Vrienden van mijn ouders noem ik ook bij voornaam of je Het ligt denk aan een paar factoren wanneer je u of je gebruikt:
- de status
- leeftijd
- vriendschapsband kind

In ieder geval met irritaties lost je niks op Gewoon bij je neer leggen of aangeven dat je er niet van gediend bent.

Het zijn idd de kleine dingetjes. Daarom vind ik het ook zo moeilijk. Op m'n vrijwilligerswerk kom ik bij Arie, en dan noem ik hem bij z'n voornaam....Maar nog steeds u, meneer X klinkt dan ook weer zo raar......Andere bewoners spreek ik wel weer aan met Mw of Meneer x...

Door Anoniem: 289295, dinsdag 27 december 2016 15:51

technomania schreef op dinsdag 27 december 2016 @ 15:40:

En als zoiets nou met de paplepel is ingegoten? Dan is het idd een gebrek aan aanpassingsvermogen, maar zeker niet onbeschoft.

Als je niet kunt zien dat dat uiterst onbeschoft is, dan is dat waarschijnlijk terug te voeren op het gebrek aan aanpassingsvermogen inderdaad.

Door Shifty47, dinsdag 27 december 2016 15:53

Ik krijg zo'n ongelofelijke jeuk van mensen die "zomaar" tutoyeren. Laatst keek ik een tv programma waarin een presentatrice van een jaar of 25 een vrouw van een jaar of 90 aansprak met "je", echt niet om aan te zien.

En aan de mensen hierboven die zeggen waar heeft die vrouw van 90 het aan verdient om met u aangesproken te worden; laten we het eens omdraaien. Wat geeft u het recht om je/jij te gebruiken? U is gewoon een beleefdheidsvorm die we helaas erg snel aan het verliezen zijn.

Zoals ik hierboven lees gebruiken veel mensen richting klanten o.i.d. wel u, waarom zou je dat dan niet in het algemeen gebruiken tot dat mensen zeggen dat je mag tutoyeren?

Door Skyrunner, dinsdag 27 december 2016 15:53

Sissors schreef op dinsdag 27 december 2016 @ 12:51:
Ah nu begrijp ik ineens dat respectvolle waar degene die 'u' willen hebben het over hebben...

Je hebt het gesprek niet meegemaakt, dus moeilijk een uitspraak over te doen. Mijn punt is dat stukje geven van respect, en als jij jezelf als dienstverlenend/verkopend iemand opstelt je gewoon respectvol met klanten dient om te gaan, en niet te jij'en jou'en richting iemand die je: niet kent, en ook nog eens niet de historie (als klant) van kent. Laatstgenoemde bleek het probleem en daar heb ik dan moeite mee.

Door Technomania, dinsdag 27 december 2016 16:11

dr0ptheb0mb schreef op dinsdag 27 december 2016 @ 15:51:
[...]

Als je niet kunt zien dat dat uiterst onbeschoft is, dan is dat waarschijnlijk terug te voeren op het gebrek aan aanpassingsvermogen inderdaad.

Nee. Dat kan ik niet inzien. Onbeschoft zou ik het toch echt niet willen noemen. Aanpassingsvermogen zou kunnen maar laten we de boel nou eens omdraaien. Misschien ben jíj (U

) wel degene die onbeschoft is.... Normen en waarden etc. etc... Overigens geen persoonlijke aanval hoor. Blijkbaar verschillen we van mening. En dat moet kunnen.

Shifty47 schreef op dinsdag 27 december 2016 @ 15:53:
Ik krijg zo'n ongelofelijke jeuk van mensen die "zomaar" tutoyeren. Laatst keek ik een tv programma waarin een presentatrice van een jaar of 25 een vrouw van een jaar of 90 aansprak met "je", echt niet om aan te zien.

En aan de mensen hierboven die zeggen waar heeft die vrouw van 90 het aan verdient om met u aangesproken te worden; laten we het eens omdraaien. Wat geeft u het recht om je/jij te gebruiken? U is gewoon een beleefdheidsvorm die we helaas erg snel aan het verliezen zijn.

Zoals ik hierboven lees gebruiken veel mensen richting klanten o.i.d. wel u, waarom zou je dat dan niet in het algemeen gebruiken tot dat mensen zeggen dat je mag tutoyeren?

Tsja ik tutoyeer ook steeds vaker hoor. Een 15 jarige Kassiëre in de super ga ik dus niet meet U aanspreken (hiermee maak ik al mijn bovenstaande reacties ongeloofwaardig), maar in de toekomst als ik ook 40plusser wordt zal ik wel weer leeftijdsgenootjes en/of ouder met U aanspreken.

Maar bij mij is het toch leeftijds gebasseerd denk ik.... ben je ouder dan mij dan is het u, zoals werkgever eerder aangegeven.

Vriendinnetje van me Pa spreek ik ook aan met haar voornaam. Maar wederom ook met U.

[Reactie gewijzigd op dinsdag 27 december 2016 16:13]

Door Shifty47, dinsdag 27 december 2016 16:48

technomania schreef op dinsdag 27 december 2016 @ 16:11:

Tsja ik tutoyeer ook steeds vaker hoor. Een 15 jarige Kassiëre in de super ga ik dus niet meet U aanspreken (hiermee maak ik al mijn bovenstaande reacties ongeloofwaardig), maar in de toekomst als ik ook 40plusser wordt zal ik wel weer leeftijdsgenootjes en/of ouder met U aanspreken.

Vriendinnetje van me Pa spreek ik ook aan met haar voornaam. Maar wederom ook met U.

Het is volgens mij ook nooit de norm geweest om tieners ofzo met u aan te spreken (als je zelf ouder bent).

Door Technomania, dinsdag 27 december 2016 17:06

Shifty47 schreef op dinsdag 27 december 2016 @ 16:48:
[...]

Het is volgens mij ook nooit de norm geweest om tieners ofzo met u aan te spreken (als je zelf ouder bent).

Klopt..... Maar kortom ben ouderwetsch

En toch zie ik een 2strijd. In dit Blog en met "andere" zaken.

Daarmee bedoel ik bijv.... Ik zit bij Oxxio voor mijn energie, goedkoop, Ik typ deze reactie op een "gratis"laptop van Oxxio. Maar als je gebruik maakt van hun Apps en website is het "Ouwe Jongens Krentebrood", niet dat ik me er aan stoor ofzo hoor (vind wel prettig)

Maar deze post was ook niet mogelijk geweest zonder Internet via Ziggo. En die spreken me aan in Dhr en U in facturen en/of online diensten

Door eschurma, dinsdag 27 december 2016 17:35

Merk bij mijzelf (word op een heleboel verschillende manieren aangesproken; hé, mijnheer, schildertje, een hele reeks bijnamen en dan nog wat eigen namen) dat vooral de intonatie belangrijk is. Wanneer iemand uit de hoogte doet, laat ik toch wel duidelijk merken dat diegene mij ook niet hoeft te tutoyeren. En meestal is dan ook meteen duidelijk wat omgekeerd verwacht wordt.
Overigens start ik zelf wel met 'u' en vraag het even voordat ik begin met tutoyeren.
Zolang het duidelijk is dat mensen het tegen mij hebben en het vriendelijk bedoelen, luister ik wel.

Door incaz, dinsdag 27 december 2016 17:50

Shifty47 schreef op dinsdag 27 december 2016 @ 15:53:
Ik krijg zo'n ongelofelijke jeuk van mensen die "zomaar" tutoyeren. Laatst keek ik een tv programma waarin een presentatrice van een jaar of 25 een vrouw van een jaar of 90 aansprak met "je", echt niet om aan te zien.

Hoe weet je of het zomaar was, en dat niet buiten het zicht van de camera is afgesproken?

Dit viel me laatst extra op omdat Paul WItteman in zijn programma een oude en zeer eerbiedwaardige contrabassist/ jazzmuzikant in de studio had, een situatie die aan alle kanten overkwam als 'u' - maar waarbij Paul Wittteman aangaf dat ze op het verzoek van die muzikant allebei je en jouw zouden zeggen.

Dat soort dingen kunnen allang in het voorgesprek aan de orde geweest zijn toch?

Door Sissors, dinsdag 27 december 2016 19:05

Overigens ken ik één goede reden om bij twijfel 'u' te gebruiken: Omdat er een veel grotere kans is dat iemand die met 'u' aangesproken wil worden kwaad wordt als je hem met 'jij' aanspreekt, dan andersom. Iets met tolerantie enzo.

Door hsb85, dinsdag 27 december 2016 22:03

Ik vind dit echt interessant om te lezen en vind het jammer dat respect maar 1 kant op moet gaan en altijd naar boven... Iedereen is gelijk laten we daar eens mee beginnen en welke vorm je dan gebruikt maakt dan helemaal niets uit. Je toon daarentegen zegt veel meer. Maar wat ik verder niet begrijp zijn de mensen die 'u' zo belangrijk vinden maar vervolgens geen Nederlands kunnen. Hou eens op met beter als mij. Maak je zin eens af en dan begrijp je toch ook dat daar beter dan ik ben moet staan.. 'als mij' bestaat niet als vorm. En 'dan mij' ook niet.

Door jimz93, woensdag 28 december 2016 00:08

Hier spreekt een product uit '93;

Zelf opgevoed met "je / jij" ouders noem ik pap(a)/mam(a).
Ook vanaf jongs af aan altijd de schoonouders met je aangesproken.

Ik ben van mening dat er geen enkele vorm van respect aan het wel/niet gebruiken van u hangt. Sterker nog, ik ben van mening dat mensen die dit "eisen" puur en alleen omdat ze ouder zijn het niet verdienen, waarom verdient iemand met een hogere leeftijd het om met u aangesproken te worden waar jongeren dat niet worden omdat zij een lagere leeftijd hebben? Een oudere heeft meer levenservaring wellicht ja, maar dit kan enkel en alleen worden opgedaan door te leven / te verjaren, waarom "geeft" dit je het "recht" met u aangesproken te worden?

Wellicht wordt het uit bovenstaande al duidelijk maar ik vind het werkelijke onzin die een soort "status" aan zou moeten geven van een bepaald persoon.

Door Chief, woensdag 28 december 2016 01:57

i-chat schreef op dinsdag 27 december 2016 @ 07:36:
[...]
ik zou wel graag eens weten wat iemand ouder dan jij dan voor respect verdient, is het omdat hij fout was in de oorlog, omdat ie zijn vrouw sloeg toen ze nog leefde, is het omdat ie je anders met zijn rollator omver rijdt of omdat ie met zijn mede-bejaarden in de weg staat in het winkelcentrum om de hoek en weigert aan de kant te gaan als jij er met je boodschappenkar langs wilt, gewoon omdat je jonge benen hebt en wel een blokje om kunt lopen?

en welk respect ben je dan die 17 jarige verschuldigd die met 12 al zijn universitaire graad had en inmiddels al 3 medicijnen voor ebola heeft bedacht. 35 jarige op een knie als hij in één klap die ziekte heeft uitgeroeid?

Is door de maatschappij opgelegde nederigheid echt gelijk aan respect?

het antwoord lijkt me duidelijk, de enige keer dat ik iemand met u aanspreek is als ik hem of haar uit naam van zijn of haar functie aanspreek, zoals de rechter, de agent, de gemeente secretaris, of uit naam van mijn functie, de directeur van een groot bedrijf, de klant, de zakenpartner (als die er behoefte aan heeft).

de rest van de tijd spreek ik netjes met 2 woorden, ook al is nimmer een van die twee het woordje u...

Ik denk dat je het met je voorbeelden een beetje uit verband rukt. Ik ben opgegroeid in een cultuur waar je de ouderen respecteert en uit beleefdheid met u aanspreekt. Het respect kom dan voort dat ouderen meer levenservaring hebben en of het al dan niet waarheid is of niet maakt niet veel uit, het is onderdeel van de cultuur. Kom ik dus in een verhitte discussie met een oudere, bijvoorbeeld omdat die niet met de rollator aan de kant gaat, dan tutoyeer ik niet maar blijf ik hem/haar beleefd met u aanspreken. Dat hij/zij niet dezelfde beleefdheid gebruikt is niet aan mij.

Ook in formele situaties spreek ik anderen aan met u. In een sollicatiegesprek bijvoorbeeld zal ik de leidinggevende altijd eerst met u aanspreken uit beleefdheid. Pas als we elkaar beter kennen dan zal ik tutoyeren. Ik heb mannen in mijn team gehad die 20jr ouder waren. Ondanks mijn hogere positie in de onderneming sprak ik ze altijd eerst met u aan.
Idem dat ik opsta voor ouderen in het OV. Daar lijkt misschien een pragmatische reden achter te liggen maar de gedachte is idem.

Nogmaals, respect/beleefdheid staat voor mij niet gelijk aan nederigheid. Ik erger mij er niet aan als anderen dat niet doen maar ik verwacht niet dat anderen geirriteerd worden als ik dat wel doe.

Door Sayko, woensdag 28 december 2016 13:54

Ik moest aan Boes denken.

Door Technomania, woensdag 28 december 2016 17:12

Shifty47 schreef op dinsdag 27 december 2016 @ 16:48:
[...]

Het is volgens mij ook nooit de norm geweest om tieners ofzo met u aan te spreken (als je zelf ouder bent).

Het is omdat tieners nog hun doctoraal niet kunnen hebben maar als ik straks met 60 jaar een 40-jarige advocate tref (oid) zal ik haar echt met U (dit keer is hoofdletter wél goed) aanspreken.

eschurma schreef op dinsdag 27 december 2016 @ 17:35:
Merk bij mijzelf (word op een heleboel verschillende manieren aangesproken; hé, mijnheer, schildertje, een hele reeks bijnamen en dan nog wat eigen namen) dat vooral de intonatie belangrijk is. Wanneer iemand uit de hoogte doet, laat ik toch wel duidelijk merken dat diegene mij ook niet hoeft te tutoyeren. En meestal is dan ook meteen duidelijk wat omgekeerd verwacht wordt.
Overigens start ik zelf wel met 'u' en vraag het even voordat ik begin met tutoyeren.
Zolang het duidelijk is dat mensen het tegen mij hebben en het vriendelijk bedoelen, luister ik wel.

Mee eens dat de intonatie ook meespeeld.

Sissors schreef op dinsdag 27 december 2016 @ 19:05:
Overigens ken ik één goede reden om bij twijfel 'u' te gebruiken: Omdat er een veel grotere kans is dat iemand die met 'u' aangesproken wil worden kwaad wordt als je hem met 'jij' aanspreekt, dan andersom. Iets met tolerantie enzo.

Dan zit je iig veilig ja.

yeshin schreef op dinsdag 27 december 2016 @ 22:03:
Ik vind dit echt interessant om te lezen en vind het jammer dat respect maar 1 kant op moet gaan en altijd naar boven... Iedereen is gelijk laten we daar eens mee beginnen en welke vorm je dan gebruikt maakt dan helemaal niets uit. Je toon daarentegen zegt veel meer. Maar wat ik verder niet begrijp zijn de mensen die 'u' zo belangrijk vinden maar vervolgens geen Nederlands kunnen. Hou eens op met beter als mij. Maak je zin eens af en dan begrijp je toch ook dat daar beter dan ik ben moet staan.. 'als mij' bestaat niet als vorm. En 'dan mij' ook niet.

Bedankt voor de opbouwende kritiek, maar ik was me er al van bewust dat sommige Nederlanders hun moedertaal beter beheersen dan mij

jimz93 schreef op woensdag 28 december 2016 @ 00:08:
Hier spreekt een product uit '93;

Zelf opgevoed met "je / jij" ouders noem ik pap(a)/mam(a).
Ook vanaf jongs af aan altijd de schoonouders met je aangesproken.

Ik ben van mening dat er geen enkele vorm van respect aan het wel/niet gebruiken van u hangt. Sterker nog, ik ben van mening dat mensen die dit "eisen" puur en alleen omdat ze ouder zijn het niet verdienen, waarom verdient iemand met een hogere leeftijd het om met u aangesproken te worden waar jongeren dat niet worden omdat zij een lagere leeftijd hebben? Een oudere heeft meer levenservaring wellicht ja, maar dit kan enkel en alleen worden opgedaan door te leven / te verjaren, waarom "geeft" dit je het "recht" met u aangesproken te worden?

Wellicht wordt het uit bovenstaande al duidelijk maar ik vind het werkelijke onzin die een soort "status" aan zou moeten geven van een bepaald persoon.

Het wordt niet geëist. Ik doe het uit mezelf (behalve me Pa na dan)... maar ik vind het een soort van respect.

Chief schreef op woensdag 28 december 2016 @ 01:57:
[...]

Ik denk dat je het met je voorbeelden een beetje uit verband rukt. Ik ben opgegroeid in een cultuur waar je de ouderen respecteert en uit beleefdheid met u aanspreekt. Het respect kom dan voort dat ouderen meer levenservaring hebben en of het al dan niet waarheid is of niet maakt niet veel uit, het is onderdeel van de cultuur. Kom ik dus in een verhitte discussie met een oudere, bijvoorbeeld omdat die niet met de rollator aan de kant gaat, dan tutoyeer ik niet maar blijf ik hem/haar beleefd met u aanspreken. Dat hij/zij niet dezelfde beleefdheid gebruikt is niet aan mij.

Ook in formele situaties spreek ik anderen aan met u. In een sollicatiegesprek bijvoorbeeld zal ik de leidinggevende altijd eerst met u aanspreken uit beleefdheid. Pas als we elkaar beter kennen dan zal ik tutoyeren. Ik heb mannen in mijn team gehad die 20jr ouder waren. Ondanks mijn hogere positie in de onderneming sprak ik ze altijd eerst met u aan.
Idem dat ik opsta voor ouderen in het OV. Daar lijkt misschien een pragmatische reden achter te liggen maar de gedachte is idem.

Nogmaals, respect/beleefdheid staat voor mij niet gelijk aan nederigheid. Ik erger mij er niet aan als anderen dat niet doen maar ik verwacht niet dat anderen geirriteerd worden als ik dat wel doe.

Dit stukje tekst bewijst maar weer waarom jij (u) altijd blogger van de maand bent geworden. Zo mooi verwoord. Chapeau $_/-\o_$

Alleen het laatste stukje... Er zijn natuurlijk uitzonderingen op respect & nederigheid. Een simpel voorbeeldje.... Je wordt staande gehouden door een politie-controle door een broekemans net van de politie-opleiding omdat je veel te hard reed. Dan ben je toch wel nederig om onder je boete uit te komen, én je dient respect te hebben voor de agent omdat hij meer doet dan verkeerscontrôles alleen....Zelfde agent kan een maand later je leven redden bij wijze van.

Door kaizoku94, woensdag 28 december 2016 20:30

Hier iemand uit 1994. ik ben zelf opgevoed met het aanspreken van mijn ouders met je/jij en papa/mama. Onbekenden, personen ouder dan ik, familie leden met uitzondering van nichtjes en neefjes moest ik altijd met u aan spreken.

Dit is een zeer interessant onderwerp in mijn ogen vooral omdat ik mezelf af vraag over de personen die dit eisen/wensen waarom zij extra aanzien, eerbied of waardering(respect) willen. Niemand hoort respect te eisen van een ander(mening). Respect is iets heel persoonlijks wat een ander bij jou kan verdienen, wanneer in jouw ogen diegene iets kan of doet wat je zeer waardeert. Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Respect je kan het wel eisen maar dat betekent niet dat diegene je ook echt respecteert.

Beleefdheid is in essentie het tonen van respect door middel van je houding en etiquette als we Wikipedia mogen geloven https://nl.wikipedia.org/wiki/Beleefdheid. Vousvoyeren is een vorm van beleefdheid en het tegenovergestelde van tutoyeren. Zo zijn er nog andere vormen van beleefdheid. Of iemand beleefd of onbeleefd is valt of staat in mijn ogen niet bij tutoyeren en vousvoyeren. Maar is afhankelijk van veel meer aspecten waaronder aardigheid, rekening houden met anderen, intonatie zoals al eerder is gezegd, etc.

Dat gezegd hebbende vind ik niet dat dit verschil van enig belang zou moeten zijn in de maatschappij. Is een aardige vuilnisman die het beste met iedereen voor heeft, maar toch altijd tutoyeert onbeleefd ? Is een egocentrische crimineel die iedereen belazerd, maar toch altijd vousvoyeert beleefd ?

Dit betekent niet dat ik nu tegen iedereen tutoyeer in tegendeel zelfs ik doe dat alleen bij mensen die ik al langer ken en aangeven dit niet fijn te vinden, mensen van mijn eigen leeftijd en jonger, of als ik onbeleefd behandeld word. Het persoonlijk voornaam woord u wordt zo vaak gebruikt dat het voor mij geen speciale betekenis of meerwaarde heeft. Ik zeg misschien u maar u bent gewoon de zoveelste je die rond loopt tenzij ik een persoon oprecht respecteer.

Als iemand bij mij op een normale manier zou aangeven dat hij het fijner vindt dat ik u zeg (nog nooit gebeurd) zou ik er geen probleem mee hebben want aan het einde van de dag maakt het geen zak uit die twee letters verschil.

[Reactie gewijzigd op woensdag 28 december 2016 20:33]

Door Chief, donderdag 29 december 2016 03:18

technomania schreef op woensdag 28 december 2016 @ 17:12:
[...]

Het is omdat tieners nog hun doctoraal niet kunnen hebben maar als ik straks met 60 jaar een 40-jarige advocate tref (oid) zal ik haar echt met U (dit keer is hoofdletter wél goed) aanspreken.

[...]

Mee eens dat de intonatie ook meespeeld.

[...]

Dan zit je iig veilig ja.

[...]

Bedankt voor de opbouwende kritiek, maar ik was me er al van bewust dat sommige Nederlanders hun moedertaal beter beheersen dan mij

[...]

Het wordt niet geëist. Ik doe het uit mezelf (behalve me Pa na dan)... maar ik vind het een soort van respect.

[...]

Dit stukje tekst bewijst maar weer waarom jij (u) altijd blogger van de maand bent geworden. Zo mooi verwoord. Chapeau $_/-\o_$

Alleen het laatste stukje... Er zijn natuurlijk uitzonderingen op respect & nederigheid. Een simpel voorbeeldje.... Je wordt staande gehouden door een politie-controle door een broekemans net van de politie-opleiding omdat je veel te hard reed. Dan ben je toch wel nederig om onder je boete uit te komen, én je dient respect te hebben voor de agent omdat hij meer doet dan verkeerscontrôles alleen....Zelfde agent kan een maand later je leven redden bij wijze van.

Thanks Guido maar het lijkt mij dat we kunnen elkaar gewoon kunnen tutoyeren

.

Voorbeeld wat je aanhaalt wil ik toch anders verwoorden. Ik zal die "broekmans" in eerste instantie met u aanspreken uit respect voor zijn beroep/uniform, niet omdat ik onder de boete uit wil. Hij/zij zijn er immers voor onze veiligheid. Wat ik dan natuurlijk niet weet is of die beste agent goed is in zijn werk of niet. Ik kan dus zonder te weten een corrupte agent met u aanspreken. Dan lijkt het compleet onlogisch om zo'n iemand respect te tonen maar dat weet je dus in eerste instantie ook niet. Het gaat mij er dan ook niet om dat die agent denkt "Goh, dat is een beleefde persoon". Nee, het gaat erom dat ik zo ben opgevoed en hoe ik er mij bij voel.

Respect en nederigheid kunnen maar HOEVEN NIET samen te gaan. Dat is zoals ik het zie.
Eens waar wordt gezegd dat alleen het gebruik van het woord u niet volstaat om respect te tonen. Respect is immers meer, veel meer, dan alleen woorden. Voor mij is het een vorm van respect. Nogmaals, het maakt daarbij niet uit of anderen mij beleefd vinden of niet als ik vousvoyeert, het gaat erom dat ik dat zelf belangrijk vind. Mocht een persoon aangeven liever met je/jij aangesproken te willen worden - en dat gebeurt vaak - dan zal ik dat zeker niet laten.

Door DevWouter, donderdag 29 december 2016 10:37

Van mijn moeder moest ik altijd van jongs af aan met haar voornaam aanspreken. Dat snapte heleboel mensen niet tot dat ze uitlegde dat er wel meer kinderen "Mamaaa!!!" roepen. Heleboel ouders reageerde niet of slecht, terwijl wanneer wij onze moeder riepen ze altijd wist dat wij het waren. Als voorbeeld mijn vader: Hij wilde dat wij hem aanspreken met "papa" en als kind weet ik nog hoe moeilijk het was om zijn aandacht in een drukke winkelstraat te krijgen.

Verder is het "u" en "uw" en niet "U" en "Uw". Met hoofdletter heeft een andere betekenis

[Reactie gewijzigd op donderdag 29 december 2016 10:39]

Door Stef012, donderdag 29 december 2016 12:28

Heerlijk onderwerp dit! bedankt voor dit mooie blog!

In mijn thuissituatie heb ik mijn ouders altijd met je en jou aangesproken. Wel is mij geleerd "vreemden" en ouderen met u aan te spreken.
Toen ik net in het bedrijfsleven stapte (15jaar geleden) noemde ik ook iedereen u, tot ergernis aan toe... dat heb ik wel afgeleerd. Al mijn collega's (ook de directie) is je.

Verder probeer ik in conversaties met klanten de directe aansprekingen te vermijden, ipv dank u, wordt dat bedankt. Ipv mocht u nog vragen hebben, is het mochten er nog vragen zijn. Wanneer er directe gesprekken zijn, probeer ik dit toch ook zo informeel mogelijk te houden, en "betrap" ik me erop dat ik mensen met je aanspreek.

Mijn collega is van een "oudere" generatie, en kan zich vreselijk ergeren aan het "getutoyeer" op de radiozenders.

Dit laat toch zien dat het met de generatie te maken heeft en met de normen en waarden die Je van huis uit meegekregen hebt.

Door Technomania, donderdag 29 december 2016 18:36

kaizoku94 schreef op woensdag 28 december 2016 @ 20:30:
Hier iemand uit 1994. ik ben zelf opgevoed met het aanspreken van mijn ouders met je/jij en papa/mama. Onbekenden, personen ouder dan ik, familie leden met uitzondering van nichtjes en neefjes moest ik altijd met u aan spreken.

Dit is een zeer interessant onderwerp in mijn ogen vooral omdat ik mezelf af vraag over de personen die dit eisen/wensen waarom zij extra aanzien, eerbied of waardering(respect) willen. Niemand hoort respect te eisen van een ander(mening). Respect is iets heel persoonlijks wat een ander bij jou kan verdienen, wanneer in jouw ogen diegene iets kan of doet wat je zeer waardeert. Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Respect je kan het wel eisen maar dat betekent niet dat diegene je ook echt respecteert.

Beleefdheid is in essentie het tonen van respect door middel van je houding en etiquette als we Wikipedia mogen geloven https://nl.wikipedia.org/wiki/Beleefdheid. Vousvoyeren is een vorm van beleefdheid en het tegenovergestelde van tutoyeren. Zo zijn er nog andere vormen van beleefdheid. Of iemand beleefd of onbeleefd is valt of staat in mijn ogen niet bij tutoyeren en vousvoyeren. Maar is afhankelijk van veel meer aspecten waaronder aardigheid, rekening houden met anderen, intonatie zoals al eerder is gezegd, etc.

Dat gezegd hebbende vind ik niet dat dit verschil van enig belang zou moeten zijn in de maatschappij. Is een aardige vuilnisman die het beste met iedereen voor heeft, maar toch altijd tutoyeert onbeleefd ? Is een egocentrische crimineel die iedereen belazerd, maar toch altijd vousvoyeert beleefd ?

Dit betekent niet dat ik nu tegen iedereen tutoyeer in tegendeel zelfs ik doe dat alleen bij mensen die ik al langer ken en aangeven dit niet fijn te vinden, mensen van mijn eigen leeftijd en jonger, of als ik onbeleefd behandeld word. Het persoonlijk voornaam woord u wordt zo vaak gebruikt dat het voor mij geen speciale betekenis of meerwaarde heeft. Ik zeg misschien u maar u bent gewoon de zoveelste je die rond loopt tenzij ik een persoon oprecht respecteer.

Als iemand bij mij op een normale manier zou aangeven dat hij het fijner vindt dat ik u zeg (nog nooit gebeurd) zou ik er geen probleem mee hebben want aan het einde van de dag maakt het geen zak uit die twee letters verschil.

Ik zou het dus niet over mijn lippen kunnen krijgen om een ouder persoon me je of jij aan te spreken. Ouderen respecteer ik sowieso al.

Chief schreef op donderdag 29 december 2016 @ 03:18:
[...]

Thanks Guido maar het lijkt mij dat we kunnen elkaar gewoon kunnen tutoyeren .

Voorbeeld wat je aanhaalt wil ik toch anders verwoorden. Ik zal die "broekmans" in eerste instantie met u aanspreken uit respect voor zijn beroep/uniform, niet omdat ik onder de boete uit wil. Hij/zij zijn er immers voor onze veiligheid. Wat ik dan natuurlijk niet weet is of die beste agent goed is in zijn werk of niet. Ik kan dus zonder te weten een corrupte agent met u aanspreken. Dan lijkt het compleet onlogisch om zo'n iemand respect te tonen maar dat weet je dus in eerste instantie ook niet. Het gaat mij er dan ook niet om dat die agent denkt "Goh, dat is een beleefde persoon". Nee, het gaat erom dat ik zo ben opgevoed en hoe ik er mij bij voel.

Respect en nederigheid kunnen maar HOEVEN NIET samen te gaan. Dat is zoals ik het zie.
Eens waar wordt gezegd dat alleen het gebruik van het woord u niet volstaat om respect te tonen. Respect is immers meer, veel meer, dan alleen woorden. Voor mij is het een vorm van respect. Nogmaals, het maakt daarbij niet uit of anderen mij beleefd vinden of niet als ik vousvoyeert, het gaat erom dat ik dat zelf belangrijk vind. Mocht een persoon aangeven liever met je/jij aangesproken te willen worden - en dat gebeurt vaak - dan zal ik dat zeker niet laten.

Daarom heb ik ook zoveel moeite met tutoyeren, ookal geven ze aan liever met je of jij te worden aangesproken.

DevWouter schreef op donderdag 29 december 2016 @ 10:37:
Van mijn moeder moest ik altijd van jongs af aan met haar voornaam aanspreken. Dat snapte heleboel mensen niet tot dat ze uitlegde dat er wel meer kinderen "Mamaaa!!!" roepen. Heleboel ouders reageerde niet of slecht, terwijl wanneer wij onze moeder riepen ze altijd wist dat wij het waren. Als voorbeeld mijn vader: Hij wilde dat wij hem aanspreken met "papa" en als kind weet ik nog hoe moeilijk het was om zijn aandacht in een drukke winkelstraat te krijgen.

'Je zou toch zeggen dat je de stem van je eigen kind herkent.

Stef012 schreef op donderdag 29 december 2016 @ 12:28:
Heerlijk onderwerp dit! bedankt voor dit mooie blog!

In mijn thuissituatie heb ik mijn ouders altijd met je en jou aangesproken. Wel is mij geleerd "vreemden" en ouderen met u aan te spreken.
Toen ik net in het bedrijfsleven stapte (15jaar geleden) noemde ik ook iedereen u, tot ergernis aan toe... dat heb ik wel afgeleerd. Al mijn collega's (ook de directie) is je.

Verder probeer ik in conversaties met klanten de directe aansprekingen te vermijden, ipv dank u, wordt dat bedankt. Ipv mocht u nog vragen hebben, is het mochten er nog vragen zijn. Wanneer er directe gesprekken zijn, probeer ik dit toch ook zo informeel mogelijk te houden, en "betrap" ik me erop dat ik mensen met je aanspreek.

Mijn collega is van een "oudere" generatie, en kan zich vreselijk ergeren aan het "getutoyeer" op de radiozenders.

Dit laat toch zien dat het met de generatie te maken heeft en met de normen en waarden die Je van huis uit meegekregen hebt.

Als eerste. Blij dat het interessant genoeg is, maar ga nou geen veer in me r**t steken

Bij mij was het dus u en uw. Vreemden ALTIJD u of uw.

Wat jij beschrijft probeer ik ook steeds meer. Gewoon via een omweggetje het probleem u of jij ontwijken door een andere woordkeuze. Met digitaal communiceren kan dat nog aardig. Met een face2face gesprek dien je wel rekening te houden met... En ik heb daar echt moeite mee.

En ja, het zal de generatiezijn. Iedereen van mijn leeftijd spreekt ook mensen en/of werkgevers en/of ouders aan met u

Door theUgly, donderdag 29 december 2016 19:55

technomania schreef op donderdag 29 december 2016 @ 18:36:
En ja, het zal de generatiezijn. Iedereen van mijn leeftijd spreekt ook mensen en/of werkgevers en/of ouders aan met u

Niet iedereen hoor

Ik ben iets ouder dan jij en heb nog nooit mijn ouders of grootouders met u aangesproken. Respect tonen uit zich in je houding.

Ik snap je wel maar ik zou de 'u'-vorm geheel uit de nederlandse taal willen schrappen. Er zijn een heleboel mensen die van deze beleefheidsvorm profiteren die het eigenlijk niet verdienen.

Ik begin juist steeds meer jij te gebruiken. Als mensen daar niet tegen kunnen dan komt hun moeilijke karakter wellicht eerder naar voren

Er is al genoeg gezeik in de wereld en ik ga liever om met joviale mensen.

Door incaz, donderdag 29 december 2016 21:23

technomania schreef op donderdag 29 december 2016 @ 18:36:
En ja, het zal de generatiezijn. Iedereen van mijn leeftijd spreekt ook mensen en/of werkgevers en/of ouders aan met u

Da's beslist niet waar. Ik ben maar een fractie jonger, en in vrijwel mijn gehele sociale omgeving was het juist volkomen vanzelfsprekend om volwassenen bij voornaam en met je aan te spreken. Zelfs bij mijn middelbare schooldocenten waren er een aantal die bij voornaam genoemd wilden / konden worden. (Niet iedereen overigens, maar volgens mij was er nauwelijks sprake van 'u'.)

Neemt niet weg dat ik ook heb geleerd dat dat niet voor iedere omgeving geldt, en dat 'u' altijd een veilige gok is voor een aantal situaties. Wat ik dan ook braaf heb gedaan bij mijn eerdere werkgevers, waarbij er een paar formelere settings waren en waarbij men ook een stuk ouder was dan ik. Geen daarvan wilde met 'u' aangesproken worden, zelfs niet door mij als studentenbijbaantjer terwijl ze 20 jaar ouder waren.
Het was dus toen zeker niet 'algemeen' en 'iedereen van mijn leeftijd' - het verschilt gewoon per context.

Door Technomania, vrijdag 30 december 2016 12:57

theUgly schreef op donderdag 29 december 2016 @ 19:55:
[...]

Niet iedereen hoor Ik ben iets ouder dan jij en heb nog nooit mijn ouders of grootouders met u aangesproken. Respect tonen uit zich in je houding.

Ik snap je wel maar ik zou de 'u'-vorm geheel uit de nederlandse taal willen schrappen. Er zijn een heleboel mensen die van deze beleefheidsvorm profiteren die het eigenlijk niet verdienen.

Ik begin juist steeds meer jij te gebruiken. Als mensen daar niet tegen kunnen dan komt hun moeilijke karakter wellicht eerder naar voren Er is al genoeg gezeik in de wereld en ik ga liever om met joviale mensen.

Ok. Had iets duidelijk moeten zijn, binnen mijn kennissenkring (behalve 1) doet dat.

Zou een goed idee zijn om de "u-vorm" te schrappen

incaz schreef op donderdag 29 december 2016 @ 21:23:
[...]

Da's beslist niet waar. Ik ben maar een fractie jonger, en in vrijwel mijn gehele sociale omgeving was het juist volkomen vanzelfsprekend om volwassenen bij voornaam en met je aan te spreken. Zelfs bij mijn middelbare schooldocenten waren er een aantal die bij voornaam genoemd wilden / konden worden. (Niet iedereen overigens, maar volgens mij was er nauwelijks sprake van 'u'.)

Neemt niet weg dat ik ook heb geleerd dat dat niet voor iedere omgeving geldt, en dat 'u' altijd een veilige gok is voor een aantal situaties. Wat ik dan ook braaf heb gedaan bij mijn eerdere werkgevers, waarbij er een paar formelere settings waren en waarbij men ook een stuk ouder was dan ik. Geen daarvan wilde met 'u' aangesproken worden, zelfs niet door mij als studentenbijbaantjer terwijl ze 20 jaar ouder waren.
Het was dus toen zeker niet 'algemeen' en 'iedereen van mijn leeftijd' - het verschilt gewoon per context.

Dat hoefden mijn klasgenootjes en ik toch écht niet te proberen.

En misschien dat het ook wel meespeeld waar je opgroeid. Kan me voorstellen dat tutoyeren in de grote stad normaler is dan in een kleine gemeente. Kom zelf uit een klein Vissersdorpje (Den Helder) en "hier" is het normaal. Veel vissers-families, nog veel meer marine-lui en daar zijn rangen en standen aan de orde van de dag

Door WhatsappHack, maandag 2 januari 2017 05:49

Ik spreek mensen, doch op internet ben ik daar een heel stuk vrijer in (is dan ook wat informeler), vrijwel altijd aan met "u" en "meneer/mevrouw". Met eventueel de achternaam erbij.
Ook tegen jongeren, trouwens... Dat geleuter over "iedereen is gelijk" dat ik hier voorbij zie komen zal allemaal wel, en daar ben ik het wel mee eens: maar ik vind u/jij totaal geen kwestie van status, uitsluitend een kwestie van beleefdheid en mensen respectvol benaderen. (Of ze dat nou verdienen of niet.) Ik zeg niet "u" tegen iemand omdat ik denk dat ze status genieten, beter zijn dan anderen of beter zijn dan ik. Integendeel, zelfs idioten waar ik een lage dunk van heb en die ik absoluut niet mag spreek ik aan met u. (Soms ook uit eigen belang...

) Want hoe idioot ze ook zijn, beleefdheid is belangrijk - en correct taalgebruik kan dan soms zelfs uitermate handig zijn, zowel om de betere persoon te blijven, een gesprek te kalmeren of gewoon om niet te laten blijken hoe je iemand ziet.

Ook voor jongeren respect, dus die spreek ik gewoon aan met u. Met kleine kinderen is dat zelfs best grappig; de kinderen van een oude vriend schrokken zich de t*ring, wisten niet meer waar ze moeten kijken en zeiden dan A.) "zeg maar je hoor" of B.) "Ik ben toch geen u?".

Waarvan 'ik ben toch geen u' wel de grappigste was.
Afijn, daarna spreek je ze gewoon aan met je/jij, natuurlijk.

And the balance in the universe was restored.

Echter wat ik niet van jou snap is dat je kennelijk zo dwangmatig "u" wilt zeggen dat je je weigert aan te passen. Sommige mensen voelen zich oprecht niet prettig als ze met "u" aangesproken worden. Als je werkgever je vraagt om aub (

) hem/haar aan te spreken met je/jij en eventueel zelfs bij de voornaam: wat is dan in vredesnaam het probleem.
Je bent niet onbeleefd als je het dan doet. Sterker nog: sommige mensen ervaren het zelfs als ronduit onbeleefd als je ze dan toch met u aan blijft spreken. En ik kan me goed voorstellen dat sommige mensen denken dat je ze dan gewoon zit te zieken. Maar imho is dat echt een probleem van jou, niet van anderen.

Als iemand tegen mij zegt "zeg maar je hoor" of "noem me alsjeblieft <naam>", dan heb ik er geen probleem mee om te switchen. Ik vind het raar dat jij er wel zo'n probleem van maakt, en er zelfs zo ver mee gaat dat je bereid was zowaar je baan te riskeren - en zelfs uit beleefdheid onbeleefd werd.

Het verschilt van persoon tot persoon, en gezien het ook beleefdheid is; ligt het aan de situatie wat je moet gebruiken en waar je aan vast moet houden.
Zo komt het ook nog wel eens voor dat mensen "zeg maar je hoor" tegen mij zeggen, maar dat ik dat andersom niet accepteer - om verschillende redenen. (Geen zin om die allemaal toe te lichten - maar dit is voornamelijk in zakelijke context.)

[Reactie gewijzigd op maandag 2 januari 2017 05:52]

Reageren is niet meer mogelijk

BSOD's, Updates, en om het positief te houden ook Upgrades

Tutoyeren

Reacties

Inloggen

Recente posts

Categorieën

Archieven

About